Życie - moje pudełko czekoladek

Dzisiaj chciałabym się z Wami podzielić pewnym... olśnieniem, którego niedawno doznałam. Możliwe, że dla niektórych nie będzie to żadne odkrycie, bo na drodze życia są już daleko przede mną. Cieszę się, jeśli tacy ludzie istnieją, a jeszcze bardziej, jeśli to czytają :) Może przenieśmy się do 2014 roku, kiedy kończyłam szóstą klasę podstawówki. Zawsze szkoła była dla mnie ważna, więc przykładałam ogromną wagę do ocen i samej nauki, goniąc za najlepszymi wynikami nieraz z wywieszonym językiem. 

Witam! Dzisiaj króciutko :) W ostatnim czasie miałam wiele okazji, by przysłuchać się rozmowom pomiędzy dorosłymi - na różne tematy. I zdążyłam zauważyć pewien często powtarzający się błąd, a mianowicie: naprzemienne stosowanie słów "przynajmniej" oraz "bynajmniej" jako synonimy. Moi drodzy, to nie jest to samo! :) I żeby Wam to uświadomić, podam przykład:

Dobrze, czas wziąć się do pracy! Postaram się wrzucać posty dwa razy w tygodniu - za poślizgi z góry przepraszam!  Obiecałam wcześniej coś na temat intuicji, więc wrzucam teraz moje krótkie przemyślenia - zapraszam do lektury! :) Odnoszę czasem wrażenie, że gdybym tak zapytała parę osób na ulicy, czym jest dla nich intuicja, odpowiedzieliby pytaniem: "a co to takiego?" po czym wrócili do korespondencji na smartfonie albo ruszyli w drugą stronę, kompletnie mnie ignorując. 

Wybaczcie mi tygodniową nieobecność - nałożyło się na siebie parę spraw i bardzo nie chciałam, żeby odbiły się one tutaj. Na szczęście już wszystko w porządku i wracam do pisania. Dzisiaj chciałabym się z Wami podzielić pewną historią, która ostatnio przyszła mi do głowy, kiedy jechałam pociągiem. Wpadła zupełnie niespodziewanie i nie miałam pewności, czy przelać ją na "papier", ale ostatecznie to zrobiłam. Nie jest szczególnie ambitna ani przełomowa - zwyczajnie poczułam, że powinnam się nią podzielić. Odbieram ją jako radę dla mnie, by mieć otwarte serce na każdy znak, jaki dostajemy od losu... A jak Wy dobieracie tę historię? Zapraszam do czytania! :) 

Jeszcze kiedy byłam w podstawówce (czyli jakieś parę lat temu) wyjazd za granicę był czymś niespotykanym. I nie chodziło tutaj o fakt, że polski krajobraz wydawał się nudny i monotonny - to zwyczajnie nie było tak popularne. Mnie niemalże co roku rodzice zabierali około dwóch tygodni przed zakończeniem roku szkolnego na wakacje i za każdym razem wyjeżdżaliśmy za granicę. Wtedy było to coś niesamowitego. Gdy wracałam, musiałam zdawać relację z tego, jak tam było i co ciekawego widziałam. 

Z okazji, że szkoła zbliża się nieubłaganie, postanowiłam zrobić krótki Tag, który być może pozwoli mi (i Wam) oswoić się z tą okropną wiadomością. Choć szczerze mówiąc, kiedyś naprawdę lubiłam szkołę i już od początku sierpnia tylko czekałam na to, kiedy wreszcie się zacznie.  Ale cóż... to było w podstawówce. Gimnazjum to kompletnie odmienna kwestia. Więc bez przedłużania... zaczynajmy!

Chciałam się z Wami podzielić paroma moimi przemyśleniami, które dotyczą dosyć stereotypowych sytuacji. Czy nie czujecie się czasem szufladkowani bez możliwości pokazania swojego prawdziwego "ja"? Pochopnie oceniani ze względu na poziom Waszej klasy? Nie wątpię, że tak. Nauczyciele, mimo wykształcenia i doświadczenia, potrafią być naprawdę powierzchowni. Zresztą jak my wszyscy. Jeśli jest osoba w Twoje klasie, której naprawdę bardzo nie lubisz, unikasz jej. Ona ma przyjaciela, który zawsze staje w jej obronie, choć nie zawsze przychylnie reaguje na jego zachowanie, a Ty się dziwisz - jak on może zadawać się z kimś takim? Od razu odrzucasz go jako potencjalnego kolegę, bo skoro zadaje się z kimś wrednym i boleśnie sarkastycznym, nie może być lepszy od niego, prawda?

Tak, ten post jest moim sposobem zachęty do wyrażenia własnego zdania oraz okazją do poznania mnie z innej strony. Może chcecie się podzielić, jak ważna jest dla Was muzyka? Czego słuchacie? Czym się kierujecie w doborze playlisty? A może sami coś komponujecie? Nigdy nie byłam uzdolniona muzycznie, więc ciężko powiedzieć, że jestem swego rodzaju specem w tej dziedzinie. Nie interesuję się nią tak, by znać niemalże każdego wykonawcę czy zespół. A jednak muzyka jest dla mnie bardzo ważna. Dlaczego? 

Od samego początku byłam wychowywana przez rodziców w taki sposób, by szanować to, co mam oraz dzielić się dobrem z innymi. Rodzice nazywają to "świadomością". Piętnaście lat szczerych rozmów, cierpliwych wyjaśnień oraz prób i pomyłek pod ich okiem pozwoliły mi przeskoczyć parę lat do przodu, a co za tym idzie - uniknąć wielu błędów. To właśnie rodzice uświadomili mi, jak ważna jest znajomość własnej wartości oraz zdolność do obrony własnego zdania. Dzięki nim jestem w stanie stanąć przez całym tłumem ludzi i obstawiać przy swoim, jeśli tylko czuję, że robię dobrze. Pomagam zejść innym ze złej drogi, nakierowując ich na właściwą.  To jest właśnie magia owej świadomości.

Muszę się pochwalić swoim piątkowym wieczorem, który spędziłam w Sopocie! Wiem, że to było całe dwa dni temu, ale miałam dosyć intensywny weekend i nie znalazłam czasu.  Znacie sieć restauracji "The Mexican"? Tam właśnie miałam okazję wstąpić wieczorem dwa dni temu. Generalnie knajpa była duża, choć wydawała się ciasna ze względu na dużą ilość stolików, krzeseł i pierdół, które nadawały jej rzeczywiście meksykański klimat.

Dzisiaj postanowiłam uchylić Wam rąbek mojego małego świata, który w rzeczywistości jest większy niż cała Ziemia. To coś, co pomaga mi odetchnąć, kiedy jestem zmęczona, lub poprawić sobie nastrój po parszywym dniu. Wiem, że na świecie jest wielu książkoholików, prawdopodobnie tak samo zakręconych jak ja, więc jeśli tylko ktoś taki znalazł się tutaj - ujawnij się! :)  Na początek przedstawiam Wam moją - dla niektórych skromną, dla innych nie - biblioteczkę, którą od lat funduje mi mama - i ogromnie jej za to dziękuję! :3 

(Uwaga. Niniejszy artykuł przedstawia moje głębokie przemyślenia. Mogą być długe i niekoniecznie odkrywcze. Mam nadzieję, że chociaż niektórzy dobrną do końca. Nie zawsze będzie to coś niesamowitego, ale czyż nie mogę się z Wami podzielić moimi myślami...? :) Rozmowa.  Każdy wie, co to jest, prawda? Odbywamy ją dziesiątki razy dziennie. Może trwać pół minuty lub ponad godzinę. Może być przeprowadzana z rodziną, przyjacielem albo kimś kompletnie obcym. To coś naturalnego, czego nie musiano wpajać nam od urodzenia. Jeśli ktoś mówi nam "cześć", odpowiadamy "cześć". Jeżeli ktoś pyta "którego dzisiaj mamy?", mówimy "ósmego sierpnia". To takie oczywiste, prawda?

Otrzymałam nominację do LBA od Ms. Veronica ( jej blog ) i bardzo jej za to dziękuję! Pierwszy raz biorę udział w czymś takim, więc mam nadzieję, że wszelkie błędy zostaną mi wybaczone :) Nominacja: Wymień 2 - 5 książek, które w jakiś sposób zmieniły Twoje życie :) A więc tak:

Tak, tak, wiem, spóźniłam się trochę, bo premiera filmu była 29 lipca. Ale czy to ważne? :)  Miałam okazję obejrzeć ten film wczoraj wieczorem, po lekcji tańca i zastanawiam się, czy jest o czym mówić. Czy istnieje ktoś, komu ten film się nie podobał? Trochę się obawiałam, że kolejna część nie będ zie już taka jak dawniej, że okaże się naciągana i sztuczna. A jednak nic takiego nie miało miejsca! Film był cudowny! Uśmiałam się do łez, ponieważ humor to jest jedna z najbardziej charakterystycznych cech tej serii. Twórcy "Epoki Lodowcowej" nie zawiedli mnie i tym razem, a zarazem dali nadzieję na kolejne filmy z naszymi ulubionymi bohaterami. 

Miałam wczoraj okazję być na wspólnym śpiewaniu (nie)zakazanych piosenek powstańczych z całą Warszawą, które odbywało się na placu Piłsudskiego, obok grobu Nieznanego Żołnierza. Już na wejściu każdy uczestnik dostał darmową gazetkę z artykułem na temat Powstania oraz śpiewnik z dziewiętnastoma utworami śpiewanymi przez powstańców podczas sześćdziesięciu trzech dni chwały. Niektóre powstały parę lat wcześniej, a inne podczas samego Powstania Warszawskiego. Imprezę prowadził Maciej Orłoś, opowiadając nam ciekawe szczegóły genezy niektórych ze śpiewanych piosenek. 

Chciałabym przedstawić Wam historię, którą napisałam niedawno specjalnie do gazetki szkolnej. Z uwagi na fakt, że miała być to część mojego projektu gimnazjalnego, spróbowałam tematu dosyć nietypowego, jeśli chodzi o mój styl pisania. I tak jak tolerancja to temat znany i powszechny, tak w odniesieniu do psychologi może się wydać nieco kontrowersyjny...  W każdy razie zapraszam do czytania. Może znacie kogoś, z kim tym tekstem będzie chcieli się podzielić :) 

Cześć! Tym razem mam dla Was coś spokojniejszego :) Ostatnio miałam przyjemność zapoznać się z książką pt. "Oddam ci słońce". Bardzo przyciągnęła mnie okładka, ponieważ wydała mi się bardzo oryginalna i interesująca, choć - nie ukrywam - spodziewałam się czegoś na podobieństwo "Pamiętnika nastolatki", tylko w bardziej dojrzałej wersji.  Dawno się tak nie pomyliłam.

"Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią" Ostatnio media nie wychodzą poza temat Światowych Dni Młodzieży, które zaczną się już 26 lipca 2016 roku w Krakowie. Papież Franciszek pojawi się w naszym kraju i prawdopodobnie o niczym innym nikt nie będzie mówił. Z pewnością jest to niesamowite wydarzenie, jeśli wziąć pod uwagę fakt, że nasz papież wyróżnia się wśród poprzednich głów Kościoła, kierując się szczerą dobrocią i pragnieniem rozpowszechniania miłości. 

A więc witam ponownie! :)  (Musicie mi wybaczyć, dopiero się uczę...) Zauważyłam, że ostatnio dosyć popularne staje się przedstawianie faktów o sobie, więc pomyślałam, że może zrobię coś podobnego, żebyście wiedzieli, kim tak naprawdę jestem. Jeśli jakieś moje zainteresowania pokrywają się z Waszymi, podzielcie się tym! 

Jestem dziewczyną, która bezustannie uczy się, jak żyć; której uśmiech jest przeznaczony tylko dla wyjątkowych ludzi. Jestem osobą, która płaci sercem cenę swoich marzeń i nigdy - ale to nigdy - nie odpuszcza, jeśli wie, że jest o co walczyć. Mam na imię Sandra. Właśnie skończyłam piętnaście lat, chociaż czasami czuję się tak, jakbym miała czterdzieści i wciąż siedziała w gimnazjum. Jeśli czasem czujecie się podobnie, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że się dogadamy :) Piszę do Was jako dziewczyna, która chce wkroczyć w świat w nieco inny sposób; nie zależy mi na poznawaniu osób w moim otoczeniu - chcę poznać ludzi, którzy dzielą moje pasje. A jeśli coś Was zainteresowało i trafiliście tutaj, to może oznaczać, że idziemy dobrą drogą :)