Życie - moje pudełko czekoladek

Niecały miesiąc temu postanowiłam spróbować swoich możliwości na nieco innej płaszczyźnie. Pamiętam, że spróbowałam tego już jako dziecko, choć przypominało to raczej bezmyślne wersy pełne chaotycznych myśli. Teraz jednak pisałam z pełną świadomością każdego użytego słowa i jest to coś, co nawet mi się podoba. Takie małe odstępstwo od zwyczajowego pisania. Poetką nie będę. Tak czy inaczej chciałabym Wam pokazać jeden z kilku wierszy, które niedawno przepłynęły przez moją głowę i zmotywowały do tego, by przelać je na papier. To nie jest kierunek, w którym chciałabym iść, a bardziej próba i wybadanie innego wymiaru pisarstwa, niż zajmowałam się dotychczas. Zachęcam do wyrażania szczerych opinii :) O miłości Miłość nie wybiera, Pochłania w całości, Lata snów zabiera I w sercach wciąż gości. Dlaczego więc, kochany, Po tylu latach szczęścia, Odszedłeś, zapomniany, Przez serca ciemne przejścia? Pamiętasz, kiedy razem Nad morzem, zakochani, Z przepi...

Jednym z moich licznych hobby, o którym Wam chyba nie wspominałam, jest łamanie stereotypów. Szczególnie lubię spotkać jakiegoś dorosłego człowieka o konserwatywnych poglądach i w rozmowie udowodnić mu, że wcale nie jestem małym, niedoświadczonym dzieckiem, lecz posiadłam już jakąś wiedzę i jestem gotowa z nim polemizować. Mina zaskoczonych ludzi jest po prostu bezcenna. Moim celem nie jest jednak wytykanie palcem błędnego myślenia, lecz pokazywanie prawdy: nie możemy szufladkować wszystkich ludzi. Niby nic nowego. Każdy z nas o tym wie, prawda? Ale rzeczywistość przedstawia się inaczej: to część naszego człowieczeństwa, wada, którą naprawdę trudno wyplenić. Oceniamy ludzi. Codziennie. Ten nosi dresy - pewnie jest niebezpieczny i lubi zaczepiać ludzi. Te ubrał się zbyt dziewczęco - pewnie jest gejem. A o tym to w ogóle szkoda gadać: założył garnitur i już mu się wydaje, że jest lepszy od innych. Dziś chciałabym Wam pokazać, jak wyglądają moje poglądy na stereotypy.

Dzień dobry! Odpoczęłam, zdałam wszystko, co musiałam i przebrnęłam przez męczący okres - teraz nadszedł czas na powrót. Wiem, że pewnie niektórzy spodziewali się, że wejdą tutaj któregoś razu i zobaczą kolejny post pt. "To już koniec" albo zwyczajny napis "Blog został usunięty". Otóż nie, moi drodzy. Nie rzucam słów na wiatr. Mam nadzieję, że przez te dwa długie miesiące Wy także odpoczęliście i macie ochotę na czytanie moich kolejnych wypocin :) Przejdę od razu do rzeczy. Na pewno wspominałam już wcześniej, że jednym z moich idoli jest czeczeński zawodnik MMA, Mamed Khalidov. Ciężko jest mi obiektywnie opisać jego charakter, ponieważ po internecie krąży wiele opinii na jego temat, ale - jak wiecie - dziś niemalże każdy posiada własnych "hejterów". W każdym razie dla mnie jest to człowiek szczery, skromny i bardzo wesoły. Chciałabym, żebyśmy nie skupiali się dziś na jego zawodzie, który może wywołać kontrowersje, ale na jego wyznaniu. Albowie...

Nie chciałam, żeby do tego doszło, ale wydaje mi się, że tak będzie lepiej. Długo o tym myślałam i teraz wydaje mi się to dobrym wyjściem. Od ponad miesiąca kompletnie brakuje mi weny. Nie trzeba robić dochodzenia, żeby wiedzieć, że jest to spowodowane narastającymi obowiązkami w szkole. Nie będę ukrywać, że pochłania ona sporą część mojego czasu i nawet w weekend nie pozwala się całkowicie zrelaksować. Dodatkowo zbliżają się egzaminy i zdecydowanie powinnam się do nich przyłożyć. Dlatego chciałabym Was poinformować, że na blogu przez dłuższy czas nic się nie pojawi. Jedyne, na co mnie stać, to krótkie, niegłębokie teksty, a to nie jest coś, z czego jestem specjalnie dumna, więc wolę nie pisać nic. Niestety nie wiem, czy potrwa to dwa tygodnie czy miesiąc, ale mam szczerą nadzieję, że po egzaminach odzyskam moją wspaniałą wenę. Mam wyrzuty sumienia, że tak zostawiam tego bloga, ale ze świadomością, że go nie kończę, łatwiej mi to pisać. Mam nadzieję, że okażecie się dla mn...

Troszeczkę mnie tu nie było... Wybaczcie - obowiązki, trzecia klasa i tak dalej. Teraz na szczęście rozpoczęły mi się ferie, więc mogę spokojnie skupić się na pisaniu. Chciałabym dziś zwrócić uwagę na fakt, w jak nieciekawy sposób młodzież jest odbierana podczas wizyty w mieście. Parę dni temu wybrałam się z koleżanką na spacer i do knajpy, żeby wspólnie spędzić czas. I nie narzekałabym, gdyby to , co Wam opowiem, zdarzyło mi się pierwszy raz w życiu, ale to spotyka mnie za każdym razem!

W dzisiejszych czasach kino jest jednym z najbardziej popularnych pomysłów na rozrywkę. Dla mnie jest to świetny sposób na zdobycie nowej wiedzy albo zwyczajne odprężenie po ciężkim dniu. Znam jednak ludzi, dla których kino to dosyć nieprzyjemne miejsce, bo oglądający ciągle tam jedzą i połowa nawet nie skupia się na tym, co właśnie leci na ekranie. A dziś chciałam porozmawiać właśnie o naszych filmach. Dla mnie polskie kino nigdy nie było szczególnie interesujące; kojarzyło mi się z adaptacjami "Krzyżaków", "Potopu" czy "Panem Wołodyjowskim". Moi rodzice potrafili usiąść i oglądać to przez dwie godziny, podczas gdy ja nudziłam się jak mops. Ale teraz...? Przyznajcie się, jak wielu z Was chodzi do kina na polskie filmy? 

Zastanawialiście się kiedyś nad tym, czy jesteście prawdziwymi patriotami? Sama niejednokrotnie pisałam w szkole wypracowanie na ten temat, ale jeśli mam być szczera, nigdy nie czułam się specjalnie związana ze swoim krajem. To kwestia mentalności; denerwowało mnie to (i w zasadzie wciąż denerwuje), że Polacy nie wyciągają wniosków ze swojej własnej historii. Wielu ludzi i tak utrudnia sobie życie, nie ucząc się na błędach innych, ale my to już w szczególności - w ogóle nie zwracamy uwagi na złe kroki, jakie podjęliśmy, tylko bezustannie je powtarzamy.  Przez cały czas uczę się historii, więc wiele jeszcze pamiętam. I nie potrafię zapomnieć tego, jak w XIII i XIV wieku byliśmy jedną z największych potęg w Europie, a później coraz bardziej traciliśmy niezależność, uginając się pod ciężarem konsekwencji. Pozwalaliśmy, żeby wygoda i przywileje zdezorganizowały nasz kraj (w czasach demokracji szlacheckiej), a gdy Rosja całkowicie nad nami zapanowała, każdy rozpaczliwie sam próbowa...

Dzisiaj zakończyłam zmagania z próbnymi egzaminami gimnazjalnymi. I chociaż jestem osobą, która przykłada sporą wagę do nauki, nie jestem w stanie nauczyć się absolutnie wszystkiego - niestety - więc nie do końca jestem bardzo zadowolona, choć trudno mi ukryć, że język polski i matematyka rzeczywiście poszły mi dobrze. Do czego zmierzam? Na egzaminie z j. polskiego musieliśmy napisać rozprawkę na - według wielu - niełatwy temat i udowodnić, że: "Literatura pozwala poznać i zrozumieć minione wieki". Szczerze, to kiedy za pierwszym razem przeczytałam ten temat, złapałam się za głowę. Jak miałabym cokolwiek napisać? Nie miałam czasu na filozofowanie i wymyślanie, które lektury przybliżyły mi charakterystykę epok historycznych. Zresztą trochę zirytował mnie fakt, że oświata w taki sposób narzuca nam pozytywne postrzeganie każdego utworu literackiego.

Witam Was w Nowym Roku!  Trochę zastanawiałam się na paroma sprawami i stwierdziłam, że troszeczkę pozmieniam sposób, w jaki prowadzę moje Pudełeczko. Chciałabym bardziej ożywić to miejsce i stworzyć sobie przyjemny schemat pracy, bo - ciężko ukryć - szkoła zabiera mi sporo czasu, przez co moja uwaga skupia się niemalże tylko na nauce.

Już po wigilii klasowej! Oficjalnie mogę powiedzieć, że moje Święta już się rozpoczęły :) A jednak pod wpływem chwili zdeklarowałam się do czegoś i powinnam się z tej obietnicy wywiązać. Mianowicie obiecałam napisać coś miłego o mojej klasie, ponieważ chłopaki już wcześniej udawali obrażonych za to, że napisałam coś o tym, że są nieambitni i leniwi.  Zaskakujące, że po usłyszeniu różnych słów z mojej strony zwrócili uwagę akurat na te, które napisałam tutaj. Być może nie chcieli takich opinii w internecie, a może właśnie taka forma uderzyła w nich najbardziej.  W każdym razie, od czego by tu zacząć... 

Moi kochani! Zbliżają się Święta! Z tej okazji chciałabym złożyć Wam najszczersze życzenia! Abyście Boże Narodzenie spędzili w rodzinnym gronie w atmosferze śmiechu i radości oraz najedli się za wsze czasy, bo to idealny pretekst! Życzę Wam, byście mieli siłę spełniać swoje marzenia, wytrwale iść na przód, i - jak to ktoś trafnie stwierdził - cofali się tylko po to, by wziąć rozbieg :) Pospolicie życzy się zdrowia, szczęścia i pomyślności. Po dłuższym zastanowieniu stwierdzam, że to chyba najważniejsze. Wypocznijcie spokojnie, pozwólcie sobie na relaks i bawcie się tak, żebyście żałowali upływu czasu!  Chciałam Wam także podziękować za Waszą wytrwałość. Dokładnie dzisiaj mój blog obchodzi pięć miesięcy! To miłe wiedzieć, że ktoś czyta moje wypociny :) Serdecznie Wam za to dziękuję, bo w życiu nie spodziewałam się tak ciepłych komentarzy i motywujących słów. To właśnie napędza mnie do dalszej pracy! A na koniec zachęcam do obejrzenia krótkiego filmiku, który zrob...

Zastanawialiście się czasem nad sytuacjami, w których nad kimś słabszym w brutalny sposób wygrywa silniejszy? Gdy zarozumiały, zapatrzony w siebie człowiek osiąga swoje cele mimo krzywd, które wyrządził? Bo ja wielokrotnie. I za każdym razem zadawałam sobie pytanie: gdzie jest sprawiedliwość? Dlaczego Bóg na to pozwala? Nie wiedziałam, co myśleć, zwłaszcza po sobotniej gali KSW 37, na której dwóch wielkich fighterów straciło mistrzowski pas. Jeśli ktoś kojarzy, Artur Sowiński i Karol Bedorf byli moimi idolami, którym kibicowałam całym sercem, a ich porażka bardzo mnie bolała. Jeszcze bardziej dobił mnie fakt, że ich przeciwnicy, z którymi się mierzyli, okazali się zarozumiałymi, ogarniętymi pychą ludźmi, którzy nie widzieli sensu w idei szacunku do przeciwnika. Zadawałam sobie pytanie: dlaczego tak dobrzy mistrzowie przegrali z takimi zarozumialcami? (Umiejętności swoją drogą, oczywiście). I dopiero dzisiaj, po obejrzeniu filmu o niewinnym tytule - "Sully" - pojęłam, ...

Skromność - to świadomość siły, której się nie nadużywa. ~ Władysław Grzeszczyk Nie będę pierwszą osobą, która o tym mówi i z pewnością nie odpowiem na to pytanie lepiej niż ci, co już to zrobili. Ale mogę opowiedzieć to, co wiem z własnego doświadczenia - nie dla osób po przejściach, lecz dla tych zwykłych, normalnych ludzi, zagubionych w świecie prześladowań i kłamstw. Jako dziecko każdy z nas kojarzył siłę z mięśniami, wytrzymałością i niezmordowanym organizmem. Kiedyś chciałam taka być. Pragnęłam być twarda i niepokonana, bo wierzyłam, że tylko to zapewni mi w życiu stabilność. To była jedna z przyczyn, dla których z tak wielką radością zaczęłam chodzić na Aikido.

Ostatnio w ręce wpadają mi różne materiały dotyczące Boga i samej religii. Otrzymałam link do jednego naprawdę interesującego artykułu napisanego przez innego blogera parę ładnych lat temu i stwierdziłam, że jest naprawdę warty zobaczenia.  Dlaczego? Ponieważ uważam, że powinni go przeczytać zarówno wierzący, jak i ateiści. Nie po to, by zwątpić w swoje przekonania, ale żeby otworzyć oczy na to, co się tak naprawdę dzieje. Większość przedstawionych tam faktów nie jest ze szczególną chęcią upubliczniana, mimo że nie jest także zakazana. Zachęcam Was jednak do czytania, bo ja byłam wręcz zszokowana tym, co wyrabiał Kościół od czasu powstania.  Trudno mi ukryć, że moim marzeniem jest spotkać taką osobę/księdza/pastora, który w przekonujący sposób rzuciłby kompletnie odmienne światło na Kościół, bo wcale nie lubię tego, że jako zwykły człowiek i obywatel muszę dokładnie sprawdzać, czy coś nie jest oszustwem lub fałszerstwem. Chciałabym wierzyć w Boga i chod...

Muszę przyznać, że ze względu na mój charakter i umiejętność wyrażania własnego zdania (a także krótkie włosy - głupie, ale prawdziwe) często spotykam się z dosyć nieprzychylnym zachowaniem rówieśników. Pewnie większość z Was wie, o czym mówię. Niestety wyśmiewanie i nękanie innych nie jest dziś szczególnie nietypowym zachowaniem, czego nie potrafię zrozumieć. Naszła mnie jednak ochota napisania krótkiego poradnika, jak poradzić sobie, gdy ktoś zaczyna nas atakować.  Nie bójcie się być odważni. Pierwszy raz wydaje się być nie do osiągnięcia, ale potem... zaczyna to sprawiać satysfakcję! :)

*Wstawiam post o turystyce, ponieważ muszę odpocząć od tej całej monotonii nauki i przypomnieć sobie, do czego tak naprawdę dążę. A kiedy sobie przypomnę, że po dziesięciu miesiącach szkoły nadchodzą wakacje i takie wyjazdy, od razu mam wenę do nauki! :) Dzisiaj chciałabym przedstawić Wam parę miejsc, które miałam okazję zobaczyć i uważam, że są naprawdę warte uwagi. Zawsze, gdy rodzice zabierają mnie na jakieś wakacje, staram się myśleć o oszałamiającej wyjątkowości tych miejsc i doceniać to, że dane mi było je zobaczyć. Musicie mi tylko wybaczyć brak zdjęć, bo mimo iż szukałam ich długo, gdzieś mi się schowały; dlatego więc wstawiam inne, znalezione w internecie, byście mogli te miejsca jakoś sobie wyobrazić :) Zapraszam na moje Top 10!

Jak powiedział Sokrates: "Natura dała nam dwoje oczu, dwoje uszu, ale tylko jeden język po to, abyśmy więcej patrzyli i słuchali, niż mówili ". Z pozoru oczywiste stwierdzenie, które wydaje się nie odkrywać nic nowego. Sama, kiedy przeczytałam to po raz pierwszy, tylko przewinęłam stronę dalej. Każdy wie, ile ma oczu, uszu i języków i to nie jest żadne odkrycie. Prawda? A jednak po dłuższym namyśle dotarło do mnie, że to jest tak niesamowicie oczywiste, że byłam zszokowana, jakim cudem nig dy na to nie wpadłam. Sokrates był z natury bystrym i spostrzegawczym człowiekiem, ale mimo wszystko oddaję mu szacunek za to ponadczasowe stwierdzenie. Wspominałam już wcześniej o coraz częstszym zjawisku, gdzie ludzie słuchają, ale nie słyszą; patrzą, lecz nie widzą. Chciałabym się lekko zagłębić w tym temacie.

Nie ma sytuacji bez wyjścia. Kiedy Bóg drzwi zamyka to otwiera okno. ~ ks. Jan Twardowski Wracamy na tematy o podłożu religijnym. Już jakiś czas temu wywiązała się między mną i dziewczynami z klasy rozmowa na temat wiary. A ponieważ - jak wiecie - ten temat bardzo mnie fascynuje, nie pozwoliłam, żeby rozmysł się w powietrzu bez komentarza.

Witam ponownie! Swoją długą nieobecność chciałabym wyjaśnić zbieraniem materiałów i wiedzy do napisania tego posta. Jak wiecie, nie miewam zbyt wiele czasu dla siebie, dlatego tyle się zeszło. Mam jednak nadzieję, że było warto czekać :) Uwaga! Ten post to są moje czyste przemyślenia i notatki - nie traktujcie wszystkiego dosłownie! Jeśli nie jesteście otwarci na nowe opinie, ten post może zaburzyć Wasze zdanie na temat dzisiejsze edukacji i skrupulatności mediów. Opisuję tutaj zdobytą wiedzę i przemyślenia, więc jeśli moje podejście Wam nie odpowiada, polecam Wam wrócić do tego innym razem. Pamiętajcie tylko, że jestem głodną wiedzy piętnastolatką, a nie naukowcem, którego rolą jest podważanie wszystkich tez tego świata! :) Wydaje mi się, że najważniejsze już powiedziałam. Zapraszam do czytania! Reakcja na słowa: teoria spiskowa jest zazwyczaj u wszystkich bardzo podobna. Krzywimy się, prychamy albo kręcimy z politowaniem głową nad ludzką naiwnością. Do niedawna sama my...

Przy takich refleksjach jak te powinnam zaznaczać, że moja wypowiedź nie ma na celu obrażania ani krytykowana kogokolwiek. Są to wyłącznie moje przemyślenia, którymi chciałabym się z Wami podzielić. Wyrażam swoje zdanie jako obywatel i akceptuję to, że ktoś może mieć inne :) Z pewnością wielu z Was słyszało już o wczorajszym proteście przed sejmem przeciwko zakazowi aborcji. Tak się akurat złożyło, że nasza nauczycielka poruszyła ten temat tuż przed weekendem. Gdy tylko usłyszałam, że zamierza nam pokazać dwa filmy na temat aborcji, stwierdziłam, że chce nas przekonać do tego, byśmy w przyszłości starali się nie traktować tego zabiegu jako "wyjście awaryjne", niezależnie od sytuacji. Może nie jestem dorosła i daleko mi jeszcze do tego, ale po długich rozmowach z siostrą na ten temat stwierdziłyśmy, że każda kobieta ma prawo mieć wybór w tej sprawie. Nigdy w życiu nie poparłybyśmy zabijania, ale prawda jest taka, że nie zawsze dziecko jest chciane (nie trzeba znać życia; ...